Kategorie
Aktualności Gala Nagród im. Witolda Hulewicza Nagroda im. Witolda Hulewicza Witold Hulewicz

XXVI Gala Nagród im. Witolda Hulewicza

XXVI Gala Nagród im. Witolda Hulewicza

Pod honorowym patronatem Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Marszałka Województwa Mazowieckiego i Marszałka Województwa Wielkopolskiego, w Domu Literatury w Warszawie, 17 czerwca 2022 roku, odbyła się XXVI edycja Gali Nagród im. Witolda Hulewicza.

Nagroda im. Witolda Hulewicza powstała w 1995 roku, w 100. rocznicę urodzin Witolda Hulewicza (1895-1941), za zgodą i przy wsparciu Jego najbliższych: córki Agnieszki i jej męża Romana Feilla. Corocznie Jury i Kapituła Nagrody przyznaje wyróżnienia w tych dziedzinach twórczości, działań społecznych i gospodarczych, zwłaszcza tych, które były bliskie Witoldowi Hulewiczowi.

Za rok 2021 uhonorowano 19. laureatów z Polski oraz z Włoch i Wielkiej Brytanii.

Wielką Nagrodę im. Witolda Hulewicza otrzymał Ernest Bryll – poeta, prozaik, dramaturg, autor tekstów piosenek, tłumacz, ambasador RP w Irlandii (1991-1995), członek polskiego i irlandzkiego PEN Clubu – za całokształt twórczości poetyckiej. Nagrodę finansową ufundował Marszałek Województwa Mazowieckiego.

Wielką Nagrodę Honorową im. Witolda Hulewicza przyznano pośmiertnie Andrzejowi Pityńskiemu (1947-2020) – polskiemu rzeźbiarzowi rodem z Ulanowa na Podkarpaciu, mieszkającemu i tworzącemu w Stanach Zjednoczonych, twórcy monumentalnych dzieł nawiązujących do wydarzeń z dziejów Polski, Kawalerowi Orderu Orła Białego – za wierną służbę Ojczyźnie.

Nagrodę w imieniu Rodziny Mistrza odebrali: dr Witold Zych i wójt Zbigniew Walczak.

Nagrodę Grand Prix im. Witolda Hulewicza za rok 2021 otrzymał
Krzysztof Dybciak
– poeta, eseista, historyk i teoretyk literatury, kierownik Katedry Literatury XX wieku UKSW, profesor nauk humanistycznych, autor wydanej w 2021 roku książki Pisarstwo Karola Wojtyły – Jana Pawła II w oczach krytyków i uczonych oraz Pisarz, który został papieżem. Twórczość Karola Wojtyły – Jana Pawła IIza działalność naukową.

Za rok 2021 przyznano trzy Nagrody Honorowe im. Witolda Hulewicza:

Włodzimierz Bodnar – lekarz pediatra, specjalista chorób płuc wraz z Zespołem Przychodni OPTIMA w Przemyślu – otrzymał Nagrodę za oddanie w walce o zdrowie i życie Polaków w czasie pandemii.

Małgorzata Niczuk – założycielka Galerii Usługa Jazz Bar w Olsztynie, miejsca sztuki i muzyki, oazy twórczości artystycznej, wystaw, wieczorów autorskich, koncertów i spektakli teatralnych – otrzymała Nagrodę za promocję kultury i sztuki oraz mecenat nad twórcami.

Zbigniew Walczak – wójt Gminy Jarocin i Rada Gminy Jarocin za podjęcie decyzji o przyjęciu Pomnika „Rzeź Wołyńska” Andrzeja Pityńskiego upamiętniającego ofiary ludobójstwa Polaków na Kresach Wschodnich i wystawieniu go przy Via Carpatia.

W gronie laureatów Nagród im. Witolda Hulewicza za rok 2021 znaleźli się następujący twórcy:

Witold Żylicz z Gdańska – wnuk Bohdana Hulewicza (1888-1968), który przekazał Stowarzyszeniu im. Witolda Hulewicza prawa do przekładu na język niemiecki Wesela Stanisława Wyspiańskiego – otrzymał Nagrodę za ochronę spuścizny rodu Hulewiczów.
Nagrodę ufundował Marszałek Województwa Wielkopolskiego.

Witold Zych z Tarnobrzega – doktor historii sztuki, inż. budownictwa, który sprawował nadzór nad pracami konserwatorskimi w zamkach w Baranowie Sandomierskim, Krasiczynie i Ujeździe oraz którego sukcesem było odnalezienie, uważanego za zaginiony, tryptyku ołtarzowego Jacka Malczewskiego z kaplicy zamku w Baranowie Sandomierskim, a także zainicjowanie rekonstrukcji kaplic w zamkach w Krasiczynie i Baranowie, promotor twórczości Andrzeja Pityńskiego i problematyki rzeźby monumentalnej – otrzymał Nagrodę za monografię pt. Andrzej Pityński. Rzeźbiarz.

Andrzej Suchcitz z Londynu – historyk, archiwista, publicysta, kierownik Archiwum Instytutu Polskiego i Muzeum im. gen. Władysława Sikorskiego w Londynie, współpracownik komisji do badania dziejów Polskich Władz Centralnych na Uchodźstwie przy Wydziale Historyczno-Filozoficznym PAU – otrzymał Nagrodę w dziedzinie nauk historycznych.
Nagrodę w imieniu Laureata odebrała podczas Gali pani Zofia Szlenkier.

Joanna Pogórska z Tarnowa koło Garwolina – działaczka społeczna i donatorka, wieloletnia prezes Fundacji „Ostoja Przy Wiśle”, współfundatorka kaplicy w Tarnowie koło Wilgi jako wotum wdzięczności Pani Jasnogórskiej, twórczyni konkursu „Pamięć nieustająca”, honorowa członek Zgrupowania Armii Krajowej „Gustaw” – „Harnaś” – otrzymała Nagrodę za działalność społeczną.

Anna Mieszczanek z Warszawy – publicystka i dziennikarka, animatorka społeczna, psycho-edukatorka w konfliktach i kryzysach rodzinnych, mediatorka rodzinna; autorka bestsellerowej rozmowy-eseju z Wojciechem Eichelbergiem pt. Jak wychowywać szczęśliwe dzieci, ostatnie jej książki to: Przedwojenni. Zawsze był jakiś dwór i Dzień bez Teleranka. Jak się żyło w stanie wojennymotrzymała Nagrodę na twórczość publicystyczną.

Krystyna Gucewicz-Przybora z Mińska Mazowieckiego – pisarka i poetka, reżyser, autorka scenariuszy widowisk teatralnych i programów telewizyjnych, twórczyni spotkań z poezją w Teatrze Narodowym tzw. „Ostrych Dyżurów Poetyckich” będących największym przedsięwzięciem charytatywnym polskiego środowiska aktorskiego, dobry duch Domu Artystów w Skolimowie – otrzymała Nagrodę za działalność na polu kultury w połączeniu z troską o drugiego człowieka.
Dyplom oraz nagroda pieniężna, którą ufundował Związek Artystów Scen Polskich, zostanie wręczona Laureatce w późniejszym terminie.

Małgorzata Chomicz z Perugii – artysta grafik, absolwentka Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Poznaniu, profesor sztuki, pierwsza w dziejach Indira Kala Sangeet University Khairagarh w Indiach visiting professor, publicystka, autorka ponad 65. wystaw indywidualnych, laureatka wielu prestiżowych nagród międzynarodowych – otrzymała Nagrodę w dziedzinie sztuk plastycznych.

W związku z faktem, że Laureatka obecnie realizuje wystawę we Francji, dyplom oraz nagroda pieniężna, którą ufundował Marszałek Województwa Wielkopolskiego, zostanie wręczona w późniejszym terminie.

Leszek Bednarczuk z Krakowa – językoznawca, indoeuropeista i celtolog, członek Polskiej Akademii Umiejętności, profesor nauk humanistycznych, związany z Wilnem, autor prac o Wielkim Księstwie Litewskim, a także o tym, gdzie rodził się język polski – otrzymał Nagrodę w dziedzinie literatury.

Krzysztof Barszczewski z Serocka – artysta stolarz, amator przyrodnik, ornitolog, opiekun ptactwa w okolicy Serocka oraz pasjonat artystycznego kształtowania drzew i krzewów – otrzymał Nagrodę za niezwykle pasje, służące lokalnej społeczności.
Nagrodę finansową ufundował Marszałek Województwa Mazowieckiego

Maksymilian Adamski z Warszawy – dziennikarz prasy ludowej, autor opracowania i wyboru tekstów misteriów religijnych i obyczajowych, wydanych przez Wydawnictwo Apostolicum w Ząbkach – otrzymał Nagrodę za popularyzację obrzędów ludowych i misteriów religijnych. Nagrodę finansową ufundował Marszałek Województwa Mazowieckiego.

W bieżącym roku Kapituła Nagrody im. Witolda Hulewicza powróciła do przyznania Nagrody Młodych… za rok 2021 otrzymały ją Małgorzata Jaroszek (absolwentka studiów licencjackich z dziennikarstwa i komunikacji społecznej na UKSW, studentka studiów magisterskich na tymże kierunku oraz w Szkole Filmowej na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach) i Joanna Jaroszek (studentka I roku kierunku lekarskiego Collegium Medicum na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego) z Radomia – wolontariuszki, zaangażowane w działalność Instytutu Myśli Schumana w Polsce, m.in. w ramach projektów „Wigilia Bez Granic”, „Wielkanoc Bez Granic”, „Życie Bez Granic”.

Podczas Gali w Auli warszawskiego Domu Literatury zabrzmiały utwory Fryderyka Chopina, które zagrał młody pianista – Michał Domagała, uczeń Szkoły Muzycznej im. Stanisława Moniuszki w Gąbinie i Szkoły Podstawowej im. Władysława Jagiełły w Kutnie, laureat konkursów pianistycznych.

Sponsorem strategicznym XXVI Gali Nagród im. Witolda Hulewicza był KGHM Polska Miedź SA.

Partnerem wydarzenia, organizowanego od 2014 roku przez Stowarzyszenie im. Witolda Hulewicza, był Związek Artystów Scen Polskich, Fundacja Domu Literatury w Warszawie oraz Redakcja Redakcja czasopisma społeczno-kulturalnego „Ostoja. Sztuka – Literatura – Społeczeństwo”.

Patronat medialny objęły Fundacja Niezależny Fundusz Kultury „PolCanArt”, portal internetowy „Się Myśli” oraz media Stowarzyszenia im. Witolda Hulewicza.

isb

Kategorie
Aktualności

Zaprzańcy

Ukraińskie kobiety z dziećmi uciekają od bomb i wycieńczenia. Polska przygarnia i przytula. Dzieli się tym co ma. W Brukseli parszywa opozycyjna dwudziestka eurodeputowanych z Polski, bezpieczna i obżarta, podnosi łapę przeciw własnemu krajowi i maltretowanym na naszych oczach sąsiadom, bo te pieniądze to również dla nich.

Dziesięcioro było przeciwko Polsce. Dziesięcioro się wstrzymało, co na to samo wychodzi.

Ci, którzy byli przeciw: Stare komuchy – Belka, Cimoszewicz, Miller. Szczur solidarnościowy – Buzek. Zacietrzewieni w nienawiści do PiS – Kohut, Spurek, Thun. Wreszcie icki – to takie wstążeczki na wantach jachtu pokazujące skąd wieje wiatr – Adamowicz, Kalinowski, Biedroń. Parszywa dziesiątka, pierwsza z dwóch dzieciątek.

Tych, którzy „wstrzymali się”, ale i w ten sposób opowiedzieli się przeciw współobywatelom wymienić też należy: Arłukowicz, Duda (Jarosław), Frankowski, Halicki, Kopacz, Lewandowski, Łukaciejewska, Ochojska, Olbrycht, Sikorski…

Poeta pamięta – pisał Czesław Miłosz. Pamięta Zbrodnie i niegodziwość. Wszyscy musimy zapamiętać tę dwudziestkę. To sprawa zdrady narodowej. Niech prawnicy tym się zajmą. Dość! Nie będę więcej o tych ludziach pisał, bo to nie Polacy. To zlepek egoizmu i głupoty.

Pieniądze Polsce i Polakom się należą. I dostaniemy je. I to dużo. Uczciwi ludzie na całym świecie widzą co Polska robi. Ale nie ci, którzy zarabiają ponad sto tysięcy miesięcznie. Ani ci, którzy do raju na pewno się nie dostaną, choć swoje pieniądze już tam wysłali.

Mamy już ponad 1,5 miliona uchodźców. Będzie jeszcze więcej. Święta Mario, Królowo Polski, pomóż ludziom umierającym w Mariupolu. Wydobywanym spod gruzów w czasie kolejnych bombardowań, ostrzeliwanym w pociągach ratowniczych i karetkach.

Telewizyjne relacje na przemian pokazują niezwykle przystojnych przywódców i super eleganckie przywódczynie Unii, witanych na wielkim placu przed Wersalem. I zaraz po tym widzimy zagładę, ruiny miast ukraińskich, obraz ratowanych ludzi. Piłkarze grają, artyści śpiewają i tańczą.

Tylko niebo nad napadniętym przez zbrodniarza krajem nadal nie zamknięte przed rakietami i bombowcami.

W polskim Sejmie jednogłośnie przyjęto ustawę obronną. Choć i tu pięciu się wstrzymało od głosu, dołączając do parszywej dwudziestki. Jak można przy nich siedzieć w poselskich ławach?

Stefan Truszczyński

13 marca 2022

Kategorie
Aktualności Poezje Rilkego Uncategorized Witold Hulewicz

Polsko-niemiecka edycja poezji Rilkego

Polsko-niemiecka edycja poezji Rilkego

 
Dwujęzyczna edycja – Poezja Rainera Marii Rilkego w tłumaczeniu Witolda Hulewicza – która ukazuje się nakładem Wydawnictwa Stowarzyszenia im. Witolda Hulewicza „Ostoja”, stanowi przybliżenie bogactwa poetyckiego austriackiego poety, reprezentanta liryki symbolicznej, prekursora egzystencjalizmu, jak również poszerzenie wiedzy o życiu i twórczości Witolda Hulewicza – polskiego poety, pisarza, przyjaciela Rilkego i wybitnego tłumacza literatury niemieckojęzycznej.

Publikacja zawiera w sobie: Das Stunden-Buch (Księgę godzin; wiersze z lat 1899-1905) oraz obszerny wybór utworów zaczerpniętych ze zbiorów: Das Buch der Bilder (Księga obrazów; wiersze z lat 1902-1906), Neue Gedichte (Wiersze nowe, 1907), Der Neuen Gedichte anderer Teil (Wierszy nowych część wtóra, 1908), Das Marien-Leben (Życie Maryi, 1912) i Die Sonette an Orpheus (Sonety do Orfeusza, 1922).
 
Polskie tłumaczenie utworów Rilkego autorstwa Witolda Hulewicza zaczerpnięto z dwóch zbiorów: Księgi godzin z trzech ksiąg złożonej – wydanej nakładem wileńskiego Wydawnictwa Ludwika Chomińskiego i wydrukowanej w Polskiej Drukarni Nakładowej „Lux” w Wilnie w 1935 roku oraz z Księgi obrazów. Wierszy nowych, która została wydrukowana w warszawskiej Drukarni Jana Sidorowskiego przy ul. Wspólnej 59 i ukazała się w 1927 roku w wydawnictwie Skład Główny – Dom Książki Polskiej w Warszawie.

Obecne wydanie poetyckich tekstów poprzedza przedmowa redaktora Romualda Karasia – polskiego reportażysty, dziennikarza i literata, współtwórcy i wieloletniego prezesa Stowarzyszenia imienia Witolda Hulewicza.
 
W książce zachowano oryginalną wersję utworów, wprowadzając jedynie niewielką korektę dostosowując tekst do współczesnych zasad ortografii.
 
Poezja Rainera Marii Rilkego w tłumaczeniu Witolda Hulewicza ukazuje się w ramach projektu zatytułowanego: „Poezje Rilkego w tłumaczeniu Witolda Hulewicza”, realizowanego na podstawie umowy z Instytutem Książki, który dofinansowano ze środków Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu pochodzących z Funduszu Promocji Kultury.
 
Niniejszy zbiór poezji ukazuje się w 2021 roku z okazji 95. rocznicy śmierci Rilkego, zmarłego 29 grudnia 1926 roku w Valmont koło Montreux, i 80. rocznicy śmierci Hulewicza, którego Niemcy rozstrzelali 12 czerwca 1941 roku w Palmirach pod Warszawą.
 
 *
 
Diese zweisprachige Edition Lyrik von Rainer Maria Rilke übersetzt von Witold Hulewicz, herausgebracht vom Verlag „Ostoja” der Witold-Hulewicz-Gesellschaft (Stowarzyszenie im. Witolda Hulewicza), bringt den Reichtum des lyrischen Werkes von Rainer Maria Rilke, dem österreichischen Dichter, Vertreter des Symbolismus, Vorläufer des Existenzialismus, näher. Sie vertieft aber auch das Wissen über Leben und Werk von Witold Hulewicz – einem polnischen Dichter, Schriftsteller, herausragenden Übersetzer deutschsprachiger Literatur und Freund Rilkes.
 
Die Edition enthält Texte aus der Sammlung Das Stunden-Buch (Gedichte aus den Jahren 1899-1905) sowie eine umfangreiche Auswahl an Werken aus den Sammlungen: Das Buch der Bilder (Gedichte aus den Jahren 1902-1906), Neue Gedichte (1907), Der Neuen Gedichte anderer Teil (1908), Das Marien-Leben (1912) und Die Sonette an Orpheus (1922).
 
Die polnischsprachigen Übersetzungen der Werke Rainer Maria Rilkes durch Witold Hulewicz wurden zwei Sammlungen entnommen: Księga godzin z trzech ksiąg złożona, herausgegeben vom Verlag Ludwik Chomiński in Wilna, gedruckt in der polnischen Druckerei „Lux” in Wilna im Jahre 1935 sowie Księga obrazów. Wiersze nowe, gedruckt 1927 von der Warschauer Druckerei Jan Sidorowski in der Wspólna Strasse 59, veröffentlicht vom Verlag Skład Główny – Dom Książki Polskiej ebenfalls dort.
 
Die vorliegende Edition ist versehen mit einem Vorwort des polnischen Reporters Romuald Karaś, einem Mitbegründer der Witold-Hulewicz-Gesellschaft und deren langjährigem Vorsitzenden. Bis auf wenige Anpassungen an die moderne Rechtschreibung wurde die ursprüngliche Fassung der Werke beibehalten.
 
Die Ausgabe der Edition Lyrik von Rainer Maria Rilke übersetzt von Witold Hulewicz wurde realisiert im Rahmen eines Vertrages mit dem polnischen Literaturinstitut (Instytut Książki), mitfinanziert aus dem Fonds für Kulturförderung (Fundusz Promocji Kultury) des Ministeriums für Kultur, Nationales Erbe und Sport (Ministerstwo Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu) der Republik Polen.
 
Der Gedichtband erscheint im Jahr 2021 zum 95. Todestag von Rainer Maria Rilke, der am 29. Dezember 1926 in Valmont bei Montreux starb und zum 80. Todestag von Witold Hulewicz, der am 12. Juni 1941 im Wald Palmiry bei Warschau von Einheiten der deutschen Besatzungsmacht erschossen wurde.
 
Ireneusz St. Bruski
 
Warszawa, 29 grudnia 2021

 
Książkę można pobrać gratisowo ze strony partnera medialnego projektu:
 
Kategorie
Aktualności Poezje Rilkego

Rainer Maria Rilke

Rainer Maria Rilke (1875-1926)

Rainer Maria Rilke – eigentlich René Karl Wilhelm Johann Josef Maria – wurde am 4. Dezember 1875 in Prag geboren; er starb am 29. Dezember 1926 in Valmont bei Montreux in der Schweiz. Er war ein Einzelkind, Sohn von Josef Rilke und Sophie, geborene Entz.

 

Seine Kindheit und Jugend waren nicht sehr glücklich, vor allem weil die Ehe seiner Eltern 1884 zerbrach. Seitdem blieb René bei seiner Mutter. Um die unerfüllten Ambitionen seines Vaters zu erfüllen, besuchte er eine Militärakademie (1886-1901).  Seine Ausbildung setzte er privat fort, auf diese Weise bereitete er sich auf das Abitur vor. 1895 begann er sein Studium an der Universität in Prag, später studierte er in München. Er studierte unter anderem Literatur, Kunstgeschichte und Philosophie.

 

1897 lernte er in München die russische Aristokratin und Schriftstellerin Lou Andreas-Salomé kennen, sie verliebten sich. Unter ihrem Einfluss änderte Rilke seinen Vornamen René zu Rainer. Aus der Romanze entwickelte sich eine tiefe Vertrautheit, die ihr ganzes Leben lang andauerte. Im Jahr 1900 lernte Rilke die Bildhauerin Clara H. Westhoff kennen, die er im folgenden Jahr heiratete; im Dezember 1901 kam ihre gemeinsame Tochter Ruth auf die Welt. Im Sommer
1902 verließ Rilke seine Familie und ging nach Paris, wo er an einer literarischen Biographie des französischen Bildhauers Auguste Rodin arbeitete (Auguste Rodin, 1903). Rilkes Ehe hielt die Probe der Zeit nicht stand; für den Rest seines Lebens lebte Rilke von Frau und Tochter getrennt. Er unternahm lange Reisen durch Europa, besuchte die Länder Nordafrikas, ging verschiedene Beziehungen ein. Rilke mied das öffentliche Leben. Er hielt die Poesie und die Reflexion über grundlegende metaphysische Probleme wie den Sinn des menschlichen Daseins, Tod, Liebe und das Leiden für seine einzige Berufung.

 

Sein erstes selbständig erschienenes Werk war die konventionell-stimmungshafte Sammlung Leben und Lieder (1894). Berühmt anhang wurde er mit dem Roman Die Weise von Liebe und Tod des Cornets Christoph Rilke (1912). Sein reifes Werk wurde vor allem durch die Reise nach Russland und die Begegnungen mit Leo Tolstoi beeinflusst. Er schöpfte auch aus der Erfahrung des französischen Symbolismus und der deutschsprachigen Tradition (Inspiration durch Romantiker, J. Chr. Hölderlin), dadurch schuf er in der deutschen Dichtung Grundlagen für eine Lyrik des bewussten Experimentierens, welche die existentiellen Ängste des modernen Menschen ausdrückten. Mit seinem Streben nach Grenzen des poetischen Ausdrucks beeinflusste er nachhaltig Dichter aller Richtungen.

 

Rilkes wichtigste Gedichtbände sind Das Buch der Bilder und Das Stunden-Buch. Seine spätere Schaffensperiode ist von einer wahren kreativen Explosion gekennzeichnet; es entstehen Neue Gedichte (1907), Der neuen Gedichte anderer Teil (1908), Epitaphien, u.a. Requiem (1908) und das Gedicht Das Marien-Leben (1913) sowie der autobiografische Roman Die Aufzeichnungen des Malte Laurids Brigge (1910), ein Vorläufer der existenziellen Strömung in der Weltliteratur.

Das durch den Ersten Weltkrieg verursachte Trauma führte zu einer gewissen schöpferischen Ohnmacht. Diese Schaffenskrise konnte Rilke überwinden und vollendete 1922 die Duineser Elegien und schrieb 1923 Die Sonette an Orpheus. Diese beiden Gedichtzyklen gelten als der Höhepunkt der Lyrik Rilkes. Rainer Maria Rilke übersetzte unter anderem Werke Michelangelos und Paul Valérys. Einen wichtigen Teil seines Nachlasses bilden Briefe, die nach seinem Tod von der Tochter Ruth veröffentlicht wurden.

 

Ab 1923 verschlechterte sich Rilkes Gesundheitszustand immer mehr. Trotz seiner gesundheitlichen Beschwerden, schrieb er ununterbrochen Gedichte. Kurz vor seinem Tod wurde bei ihm Leukämie diagnostiziert. Er starb Ende 1926 in einem Sanatorium in der Schweiz im Alter von 51. Jahren.

Ireneusz St. Bruski

 

übersetzung ins deutsche: Agnieszka Karaś 

Kategorie
Aktualności Gala Nagród im. Witolda Hulewicza Nagroda im. Witolda Hulewicza

Posiedzenie Jury i Kapituły Nagrody

25 XI 2021: Posiedzenie Jury i Kapituły Nagrody

 

25 listopada 2021 roku, w przeddzień 126. rocznicy urodzin Witolda Hulewicza, w warszawskim Domu Literatury odbyło się posiedzenie Jury i Kapituły Nagrody im. Witolda Hulewicza.

 

Omówiono propozycje kandydatów i zatwierdzono laureatów tegorocznej, XXVI edycji Nagród, przedstawionych przez sekretarza Jury.

 

W poszczególnych kategoriach Nagrodę otrzymają:

 

Wielką Nagrodę Honorową im. Witolda Hulewicza za wierną służbę PolsceAndrzej Pityński (nagrodę przyznano pośmiertnie).

 

Wielką Nagrodę im. Witolda Hulewicza za całokształt twórczości poetyckiej Ernest Bryll.

 

Grand Prix Nagrody im. Witolda Hulewicza za rok 2021 prof. Krzysztof Dybciak za działalność naukową.

 

Nagroda Honorowa im. Witolda Hulewicza za rok 2021 powędruje w trzy miejsca naszego kraju, a otrzymają ją: Włodzimierz Bodnar wraz z Zespołem Przychodni OPTIMA z Przemyśla za oddanie w walce o zdrowie i życie Polaków w czasie pandemii; Małgorzata Niczuk z Olsztyna za promocję kultury i sztuki oraz mecenat nad twórcami oraz Zbigniew Walczak – wójt Gminy Jarocin i Rada Gminy Jarocin – za decyzję o przyjęciu pomnika „Rzeź Wołyńska” Andrzeja Pityńskiego upamiętniającego ofiary ludobójstwa Polaków na Kresach Wschodnich i wystawieniu go przy Via Carpatia.

 

Tradycyjne Nagrody imienia wybitnego Polaka i poety, wydawcy, tłumacza, współtwórcy Polskiego Radia w Wilnie, patrona Stowarzyszenia i Nagrody za rok 2021 otrzymają: Leszek Bednarczuk z Krakowa w dziedzinie literatury; Małgorzata Chomicz z Perugii w dziedzinie sztuk plastycznych; Krystyna Gucewicz-Przybora z Mińska Mazowieckiego za działalność na polu kultury w połączeniu z troską o drugiego człowieka; Anna Mieszczanek z Warszawy zatwórczość publicystyczną, Joanna Pogórska z Tarnowa koło Garwolina za działalność społeczną, Andrzej Suchcitz z Londynu w dziedzinie nauk historycznych; Witold Zych z Tarnobrzega za promocję twórczości Mistrza Pityńskiego, w tym edycję dzieła albumowego pt. Andrzej Pityński. Rzeźbiarz; Witold Żylicz z Gdańska za ochronę spuścizny rodu Hulewiczów.

 

Za rok 2021 roku została również przyznana Nagroda Młodych im. Witolda Hulewicza, otrzymają ją pochodzące z Radomia studentki i wolontariuszki: Małgorzata Jaroszek i Joanna Jaroszek – zaangażowane w działalność Instytutu Myśli Schumana  w Polsce, m.in. w ramach projektów „Wigilia Bez Granic”, „Wielkanoc Bez Granic”, „Życie Bez Granic”.

 

Kapitułę Nagrody im. Witolda Hulewicza tworzą: Aleksander Barszczewski, red. Jerzy Biernacki – sekretarz, ks. dr Ireneusz St. Bruski, red. Romuald Karaś – przewodniczący, Zbigniew Majewski i prof. dr hab. Mikołaj Melanowicz. W skład tegorocznego Jury Nagrody weszli: red. Jerzy Biernacki, Jan Zdzisław Brudnicki, ks. dr Ireneusz St. Bruski – sekretarz, Wiesław Budzyński, red. Romuald Karaś, Roman Kirilenko, prof. dr hab. Mikołaj Melanowicz – przewodniczący, red. Mirosław Prandota, dr hab. Kazimierz Świegocki, Jan Tetter, red. Stefan Truszczyński i hm. Wiesław Turzański.

 

W związku z sytuacją epidemiologiczną w kraju, Gala wręczenia Nagród odbędzie się 17 czerwca 2022 roku (piątek) o godz. 17:00 w warszawskim Domu Literatury (Krakowskie Przedmieście 87/89).

isb

Kategorie
Aktualności Poezje Rilkego

Rilke i Hulewicz

25 XI 2021: „Rilke i Hulewicz”

 

25 listopada, w przeddzień rocznicy urodzin Witolda Hulewicza, odbyło się spotkanie poświęcone projektowi realizowanemu przez Stowarzyszenie im. Witolda Hulewicza pt. „Poezje Rilkego w tłumaczeniu Witolda Hulewicza”.

 

W spotkaniu, które odbyło się w Domu Literatury w Warszawie wzięły udział osoby zainteresowane twórczością Rilkego. O postaci Rainera Marii Rilkego mówił red. Romuald Karaś, autor przedmowy do książki, która ukaże się w ramach projektu realizowanego przez Stowarzyszenie dzięki finansowemu wsparciu ze środków Ministra Kultury, dziedzictwa Narodowego i Sportu pochodzących z Funduszu Promocji Kultury.

 

 

 

O samym projekcie zaś mówił jego koordynator dr Ireneusz St. Bruski. W dyskusji wzięli udział m.in. dr hab. Kazimierz Świegocki, red. Stefan Truszczyński, red. Jerzy Biernacki, Wiesław Budzyński.

 

 

Projekt „Poezje Rilkego w tłumaczeniu Witolda Hulewicza” realizowany jest do końca bieżącego roku. W sposób szczególny podkreślone są dwie rocznice, które przypadają w 2021 roku: 80. rocznica śmierci Witolda Hulewicza (+12 VI 1941) i 95. rocznica śmierci Rainera M. Rilkego (+29 XII 1926). Na dzień 29 grudnia zaplanowano premierę przygotowywanej publikacji.

AJ

 

Spotkanie odbyło się w ramach zadania: Poezje Rulkego w tłumaczeniu Witolda Hulewicza, realizowanego ze środków Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu pochodzących z Funduszu Promocji Kultury.

 

Kategorie
Aktualności Poezje Rilkego

Projekt: Poezje Rilkego

Poezje Rilkego w tłumaczeniu Witolda Hulewicza

W bieżącym roku z okazji 95. rocznicy śmierci Rainera Marii Rilkego (1857-1926) Stowarzyszenie im. Witolda Hulewicza przygotowuje do druku wybór poezji tego wybitnego austriackiego poety, reprezentanta liryki symbolicznej, prekursora egzystencjalizmu.


Jubileuszowa edycja obejmie Księgę Godzin oraz wybór wierszy m.in. z takich zbiorów, jak Księga Obrazów, Wiersze nowe, Nowe wiersze część druga czy Sonety Orfeusza


Zamieszczone wiersze będę w tłumaczeniu przyjaciela Rilkego – poety, tłumacza i wydawcy Witolda Hulewicza (1895-1941).

Wydanie książki dofinansowano ze środków Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego fundusze celowego. 


Patronat medialny nad jubileuszową edycją objęło Czasopismo Kulturalno-Społeczne „Ostoja. Sztuka • Literatura • Społeczeństwo” (Berlin-Warszawa-Wilno), portal internetowy „Się Myśli” i “Kultura i Biznes”, Oddział Warszawski Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich oraz Fundacja Niezależny Fundusz Kultury „PolCanArt”.

Poezje Rilkego

Poezje Rilkego

Kategorie
Aktualności Uncategorized

Poezje Rilkego

Poezje Rilkego

Stowarzyszenie im. Witolda Hulewicza przygotowuje jubileuszową edycję wyboru poezji Rainera M. Rilkego w tłumaczeniu Witolda Hulewicza.

Publikacja ukaże się z okazji 95. rocznicy śmierci Rilkego i 80. rocznicy zamordowania w Palmirach Witolda Hulewicza. Edycję poprzedzi przedmowa seniora polskich reportażystów, red. Romualda Karasia.

Projekt realizowany ze środków Ministerstwa kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu z Funduszu Promocji Kultury

Kategorie
Aktualności

Przestrzeń jak powietrze

Przestrzeń jak powietrze

W pierwszych latach XX wieku daje się zauważyć zjawisko poszukiwania sposobów odrodzenia tańca klasycznego. Punktem wyjścia tych poszukiwań były ogólne założenia estetyczne owego okresu. Eksperymenty oraz nowe reformy zrodziły wiele rozmaitych kierunków tanecznych.

Zarysowały się dwa ważne kierunki: jeden zdążał do zreformowania tańca na gruncie istniejących podstaw baletu klasycznego, drugi zmierzał do zerwania z jego tradycją i zastąpienia jej nowymi formami i zasadami ruchu tanecznego. Pierwsza tradycja zaznaczyła się szczególnie w balecie rosyjskim; druga powstała poza obrębem baletu i wywołała nań znaczny wpływ.

Pierwsze eksperymenty przyszły z Ameryki (USA) i podjęte zostały przez artystów nie posiadających tradycyjnego wykształcenia baletowego, ani nie związanych z zawodowymi teatrami. Należy jednak pamiętać, że taniec klasyczny zrodził się w Europie, a ściślej we Włoszech.

Najwybitniejszą reformatorką tańca na początku XX wieku była Isadora Duncan (1878-1927; Amerykanka), która nie zyskawszy zainteresowania zmianami w estetyce tańca przez swoich rodaków wyjechała do Europy. We wczesnej młodości próbowała nauki tańca klasycznego, efekt był niefortunny. W 1900 roku przybyła do Europy ze swoimi recitalami prezentując je w kilku krajach, również w Polsce. Swą nową koncepcją tańca wywoływała ogromne zainteresowanie. Założyła swoje szkoły w Rosji, Francji, Niemczech, jednak nie pozostawiła w nich żadnego określonego systemu nauczania poza naśladownictwem stosowanych przez nią intuicyjnych ruchów tanecznych. W ten sposób stworzyła nowy kierunek tańca, zwany przez nią „Free dance” (wolny, swobodny taniec). Celem estetycznym jej tańca stało się odtworzenie piękna plastycznego za pomocą ruchów prostych i naturalnych. Nieszczęściem jej idei były tzw. „Bosonóżki”, zastępy nieudolnych naśladowczyń nieposiadających talentu, ani inteligencji reformatorki. Niemniej jej idee interesowały kolejne pokolenia.

XIX Międzynarodowy Festiwal Sztuki Tańca i Performingu, który odbył się w 2020 roku pod hasłem „Przestrzeń i powietrze” pod duchowym „matronatem” Isadory Duncan – odkrył na nowo pionierkę współczesnego tańca, której idee wciąż zaskakująco żywo funkcjonują we współczesnym świecie.

Odbywający się od ponad trzech dekad Festiwal Ciało/Umysł to autorski projekt, który został stworzony w 1995 roku przez Edytę Kozak – stał się cyklicznym i jednym z najciekawszych międzynarodowych festiwali tańca współczesnego w stolicy, a także w Polsce. Trzeba tu wspomnieć o pierwszym „Festiwalu Dance of the World”, zorganizowanych przez piszącą te słowa we współpracy z ITW-Bonn w roku 1991 w Gdańsku i 1995 w Warszawie. Festiwal był pierwszym projektem w Polsce, prezentującym nowe techniki tańca współczesnego.

Ideą Festiwalu Ciało/Umysł jest wyszukiwanie i prezentacja najnowszych i najciekawszych nurtów polskiej i światowej sztuki tańca, konsekwentne prezentowanie nowych tendencji w choreografii oraz wspieranie kreatywności i nowej jakości współczesnej sztuki tańca. Jest jedynym tego rodzaju wydarzeniem, które stwarza dla artystów niezależnych zapoznanie się z nowym myśleniem, zrywa ze standardowymi rozwiązaniami twórczymi, otwiera się na eksperymenty, prowokuje do myślenia.

Program Festiwalu oscylował wokół wątków podejmowanych przez Isadorę Duncan. W ramach projektu odbyło się 67 wydarzeń; w sumie 30 godzin ze sztuką tańca. Udział wzięło 68 polskich i zagranicznych artystów, z Polski, Belgii, Szwajcarii, Francji i Chile. Festiwal odbył się w pierwszej przerwie spowodowanej pandemią Covid-19, a jego ponownym zaostrzeniem rygorów sanitarnych, co świadczyło jak bardzo była spragniona kontaktu ze sztuką tańca polska publiczność.

Festiwal Ciało/Umysł – który oglądało na żywo ponad tysiąc widzów, na e-scenie zaś około 26 tys. odbiorców – umożliwił skonfrontować polski taniec z zagranicznymi tematami. Ten międzynarodowy dialog pozwolił publiczności zapoznać się z szerokim myśleniem o tańcu, otworzył na eksperymenty twórcze, zapoznał widza z szerokim spektrum gatunków. Ponadto zaprezentował sztukę prowokującą do myślenia, integrującą materię (ciało) z ideą (umysł), otworzył nowe możliwości prezentacji sztuki najnowszej i aktywnego w niej uczestnictwa, promując nowe idee w tańcu współczesnym.

Gośćmi specjalnymi Festiwalu byli tacy artyści jak: enfan terrible francuskiego tańca Jerome Bel, polscy artyści średniego pokolenia (Iwona Olszewska, Ilona Trybała) i młodzi utalentowani twórcy (Marta Ziółek, Paweł Sakowicz, Sarah Vanhee).

Po raz pierwszy Festiwal zagościł w sieci, promując współczesne podejście do sztuki tańca. Pomysłodawczyni i realizatorce tego pięknego i tak potrzebnego projektu w Polsce Pani Edycie Kozak, życzę wytrwania w organizowaniu Festiwalu Ciało/Umysł, który pozwala w odkrywaniu polskiemu widzowi nowych trendów i zjawisk w wciąż zmieniającym się świecie sztuki tańca.

Bożena Kociołkowska

Kategorie
Aktualności

Feniksy 2020

15 XII 2020: Gala Nagrody Feniks

Przyznano nagrody Feniks za rok 2020. W gronie laureatów m.in. abp Marek Jędraszewski, postulator i wicepostulator w procesach kanonizacyjnych i beatyfikacyjnych o. Gabriel Bartoszewski OFMCap, historyk i archiwista ks. prof. dr hab. Józef Marecki. Nagrodzony został również członek Zarządu Stowarzyszenia im. Witolda Hulewicza ks. dr Ireneusz St. Bruski – nagrodą Małego Feniksa za zasługi na polu promocji literatury religijnej.

 

Tradycyjnie nagrody przyznawano podczas odbywających się na wiosnę Targów Wydawców Katolickich, jednak ze względu na pandemię uroczysta gala została przeniesiona na grudzień i odbyła się w Internecie. Spośród ponad 350 tytułów zgłoszonych przez wydawców, członkowie Kapituły Nagrody Stowarzyszenia Wydawców Katolickich „Feniks” dokonali ostatecznego wyboru publikacji w ramach poszczególnych kategorii konkursowych.

 

– Ideą konkursu jest prezentacja najciekawszych i najlepszych publikacji o tematyce religijnej, wyjście naprzeciw oczekiwaniom czytelników: głębokiej potrzeby kontaktu z książką wartościową, mądrą, niosącą ze sobą określone wartości, poszukiwane przez ludzi wierzących. Niezmiernie raduje również stale podnoszący się poziom merytoryczny i edytorski publikacji zgłaszanych do konkursu. Coraz częściej mamy do czynienia z książką religijną – literacką, naukową czy historyczną jako wartością samą w sobie, także dzięki jej walorom estetycznym – komentuje ks. Roman Szpakowski SDB, prezes Zarządu Stowarzyszenia Wydawców Katolickich.

 

Nagrodą Feniks Złoty 2020 uhonorowany został metropolita krakowski abp Marek Jędraszewski. Nagrody Feniks Diamentowy 2020 przypadły biskupowi pomocniczemu seniorowi archidiecezji warmińskiej Julianowi Wojtkowskiemu oraz o. dr. Gabrielowi Bartoszewskiemu OFMCap, postulatorowi i wicepostulatorowi w wielu ważnych procesach beatyfikacyjnych i kanonizacyjnych, m.in. kard. Stefana Wyszyńskiego, bł. Honorata Koźmińskiego i bł. ks. Jerzego Popiełuszki.

 

Nagrodę Feniks Specjalny 2020 otrzymali natomiast: ks. prof. dr hab. Józef Marecki (historyk, badacz i archiwista specjalizujący się w dziejach najnowszych Polski, ze szczególnym uwzględnieniem historii Kościoła katolickiego) oraz Dom Emisyjny Manuscriptum za dzieło Biblia Maxima w uwspółcześnionym tłumaczeniu Jakuba Wujka. Jest to prawdopodobnie najbardziej spektakularne wydanie Pisma Świętego w naszym kraju – ważące ponad 10 kg, o wymiarach 50 na 35 cm. Dzieło zachowuje zdobienia znane ze średniowiecznych rękopisów, krój pisma i ilustracje, a także biżuteryjną oprawę wzorowaną na oryginalnej oprawie introligatorskiej znajdującej się w Muzeum Wieków Średnich we Francji. Nagrodę Feniks Specjalny 2020 pośmiertnie otrzymał też Tadeusz Szyma (1942-2019), krytyk filmowy, poeta i wykładowca akademicki.

 

Przyznano także nagrodę Mały Feniks 2020. Jest ona wręczana osobom i instytucjom szczególnie zasłużonym na polu promocji treści i literatury religijnej w szeroko rozumianej przestrzeni kulturalno-społecznej i medialnej. W tym roku otrzymali ją: Małgorzata Nawrocka, ks. dr Ireneusz Stanisław Bruski, Bogusław Aleksander Szwedo i Joanna Kuczborska.

 

Pełna lista nagrodzonych we wszystkich kategoriach w poniższej relacji oraz na stronach Stowarzyszenia Wydawców Katolickich.

SWK, KAI