Kategorie
Uncategorized

2022

Kategorie
Aktualności Poezje Rilkego Uncategorized Witold Hulewicz

Polsko-niemiecka edycja poezji Rilkego

Polsko-niemiecka edycja poezji Rilkego

 
Dwujęzyczna edycja – Poezja Rainera Marii Rilkego w tłumaczeniu Witolda Hulewicza – która ukazuje się nakładem Wydawnictwa Stowarzyszenia im. Witolda Hulewicza „Ostoja”, stanowi przybliżenie bogactwa poetyckiego austriackiego poety, reprezentanta liryki symbolicznej, prekursora egzystencjalizmu, jak również poszerzenie wiedzy o życiu i twórczości Witolda Hulewicza – polskiego poety, pisarza, przyjaciela Rilkego i wybitnego tłumacza literatury niemieckojęzycznej.

Publikacja zawiera w sobie: Das Stunden-Buch (Księgę godzin; wiersze z lat 1899-1905) oraz obszerny wybór utworów zaczerpniętych ze zbiorów: Das Buch der Bilder (Księga obrazów; wiersze z lat 1902-1906), Neue Gedichte (Wiersze nowe, 1907), Der Neuen Gedichte anderer Teil (Wierszy nowych część wtóra, 1908), Das Marien-Leben (Życie Maryi, 1912) i Die Sonette an Orpheus (Sonety do Orfeusza, 1922).
 
Polskie tłumaczenie utworów Rilkego autorstwa Witolda Hulewicza zaczerpnięto z dwóch zbiorów: Księgi godzin z trzech ksiąg złożonej – wydanej nakładem wileńskiego Wydawnictwa Ludwika Chomińskiego i wydrukowanej w Polskiej Drukarni Nakładowej „Lux” w Wilnie w 1935 roku oraz z Księgi obrazów. Wierszy nowych, która została wydrukowana w warszawskiej Drukarni Jana Sidorowskiego przy ul. Wspólnej 59 i ukazała się w 1927 roku w wydawnictwie Skład Główny – Dom Książki Polskiej w Warszawie.

Obecne wydanie poetyckich tekstów poprzedza przedmowa redaktora Romualda Karasia – polskiego reportażysty, dziennikarza i literata, współtwórcy i wieloletniego prezesa Stowarzyszenia imienia Witolda Hulewicza.
 
W książce zachowano oryginalną wersję utworów, wprowadzając jedynie niewielką korektę dostosowując tekst do współczesnych zasad ortografii.
 
Poezja Rainera Marii Rilkego w tłumaczeniu Witolda Hulewicza ukazuje się w ramach projektu zatytułowanego: „Poezje Rilkego w tłumaczeniu Witolda Hulewicza”, realizowanego na podstawie umowy z Instytutem Książki, który dofinansowano ze środków Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu pochodzących z Funduszu Promocji Kultury.
 
Niniejszy zbiór poezji ukazuje się w 2021 roku z okazji 95. rocznicy śmierci Rilkego, zmarłego 29 grudnia 1926 roku w Valmont koło Montreux, i 80. rocznicy śmierci Hulewicza, którego Niemcy rozstrzelali 12 czerwca 1941 roku w Palmirach pod Warszawą.
 
 *
 
Diese zweisprachige Edition Lyrik von Rainer Maria Rilke übersetzt von Witold Hulewicz, herausgebracht vom Verlag „Ostoja” der Witold-Hulewicz-Gesellschaft (Stowarzyszenie im. Witolda Hulewicza), bringt den Reichtum des lyrischen Werkes von Rainer Maria Rilke, dem österreichischen Dichter, Vertreter des Symbolismus, Vorläufer des Existenzialismus, näher. Sie vertieft aber auch das Wissen über Leben und Werk von Witold Hulewicz – einem polnischen Dichter, Schriftsteller, herausragenden Übersetzer deutschsprachiger Literatur und Freund Rilkes.
 
Die Edition enthält Texte aus der Sammlung Das Stunden-Buch (Gedichte aus den Jahren 1899-1905) sowie eine umfangreiche Auswahl an Werken aus den Sammlungen: Das Buch der Bilder (Gedichte aus den Jahren 1902-1906), Neue Gedichte (1907), Der Neuen Gedichte anderer Teil (1908), Das Marien-Leben (1912) und Die Sonette an Orpheus (1922).
 
Die polnischsprachigen Übersetzungen der Werke Rainer Maria Rilkes durch Witold Hulewicz wurden zwei Sammlungen entnommen: Księga godzin z trzech ksiąg złożona, herausgegeben vom Verlag Ludwik Chomiński in Wilna, gedruckt in der polnischen Druckerei „Lux” in Wilna im Jahre 1935 sowie Księga obrazów. Wiersze nowe, gedruckt 1927 von der Warschauer Druckerei Jan Sidorowski in der Wspólna Strasse 59, veröffentlicht vom Verlag Skład Główny – Dom Książki Polskiej ebenfalls dort.
 
Die vorliegende Edition ist versehen mit einem Vorwort des polnischen Reporters Romuald Karaś, einem Mitbegründer der Witold-Hulewicz-Gesellschaft und deren langjährigem Vorsitzenden. Bis auf wenige Anpassungen an die moderne Rechtschreibung wurde die ursprüngliche Fassung der Werke beibehalten.
 
Die Ausgabe der Edition Lyrik von Rainer Maria Rilke übersetzt von Witold Hulewicz wurde realisiert im Rahmen eines Vertrages mit dem polnischen Literaturinstitut (Instytut Książki), mitfinanziert aus dem Fonds für Kulturförderung (Fundusz Promocji Kultury) des Ministeriums für Kultur, Nationales Erbe und Sport (Ministerstwo Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu) der Republik Polen.
 
Der Gedichtband erscheint im Jahr 2021 zum 95. Todestag von Rainer Maria Rilke, der am 29. Dezember 1926 in Valmont bei Montreux starb und zum 80. Todestag von Witold Hulewicz, der am 12. Juni 1941 im Wald Palmiry bei Warschau von Einheiten der deutschen Besatzungsmacht erschossen wurde.
 
Ireneusz St. Bruski
 
Warszawa, 29 grudnia 2021

 
Książkę można pobrać gratisowo ze strony partnera medialnego projektu:
 
Kategorie
Uncategorized

Premiera poezji

29 XII 2021: Premiera poezji Rainera M. Rilkego


Dyrektorów bibliotek, którzy zechcą włączyć do zbiorów książkę Poezja Rainera Marii Rilkego w tłumaczeniu Witolda Hulewicza, prosimy o kontakt e-mailowy: witoldhulewicz@wp.pl lub telefoniczny: 531 507 527

Kategorie
Uncategorized

Poezja Rainera M. Rilkego

Poezja Rainera M. Rilkego

Na polskim rynku wydawniczym ukazała się niecodzienna książka… wybór poezji Rainera Marii Rilkego w tłumaczeniu Witolda Hulewicza. Publikacja wydana przez Stowarzyszenie im. Witolda Hulewicza ukazała się w związku z przypadającymi w bieżącym roku rocznicami śmierci obydwu twórców.

Edycja objęła Księgę godzin (Das Studen-Buch) oraz wybór wierszy ze zbiorów: Księga obrazów (Das Buch der Bilder), Wiersze nowe (Neue Gedichte), Nowe wiersze część druga (Der Neuen Gedichte Anderer Teil), Życie Maryi (Das Marien-Leben) i Sonety Orfeusza (Die Sonette an Orpheus).


Jubileuszowe wydanie – jak stwierdza dr Ireneusz St. Bruski w słowie od wydawcy – „stanowi przybliżenie bogactwa poetyckiego austriackiego poety, reprezentanta liryki symbolicznej, prekursora egzystencjalizmu, jak również poszerzenie wiedzy o życiu i twórczości Witolda Hulewicza – polskiego poety, pisarza, przyjaciela Rilkego i wybitnego tłumacza literatury niemieckojęzycznej”.


Polskie tłumaczenie utworów Rilkego autorstwa Witolda Hulewicza zaczerpnięto z dwóch zbiorów: Księgi godzin z trzech ksiąg złożonej – wydanej nakładem wileńskiego Wydawnictwa Ludwika Chomińskiego i wydrukowanej w Polskiej Drukarni Nakładowej „Lux” w Wilnie w 1935 roku oraz z Księgi obrazów. Wiersze nowe, która została wydrukowana w warszawskiej Drukarni Jana Sidorowskiego i ukazała się w 1927 roku w wydawnictwie Skład Główny – Dom Książki Polskiej w Warszawie.


Pisarz Jan Tetter, jeden z recenzentów książki stwierdza, że koncepcja wydania polsko-niemieckiej edycji poezji Rilkego w tłumaczeniu Hulewicza ma rangę międzynarodową. Jest to pierwsza dwujęzyczna edycja łącząca w sobie wydanie zbioru poezji Rilkego w oryginale i polskim tłumaczeniu jego przyjaciela, wybitnej postaci polskiej kultury, Witolda Hulewicza.


Wydanie poetyckich tekstów poprzedza przedmowa Romualda Karasia – polskiego reportażysty, dziennikarza i literata, współtwórcy i wieloletniego prezesa Stowarzyszenia im. Witolda Hulewicza. Redaktor R. Karaś przypomina: „Pół wieku temu zacząłem badać życie Witolda Hulewicza. Jego los był godny upamiętnienia. Zainicjowałem powstanie książki i filmu biograficznego o Hulewiczu w wersji polskiej i niemieckiej. Wznowiłem tomik wierszy o Wilnie Miasto pod chmurami oraz szkice Gniazdo żelaznego wilka. Ponad ćwierć wieku temu za zgodą Agnieszki Hulewicz-Feillowej i jej męża Romana ustanowiliśmy Nagrodę im. Witolda Hulewicza. Co roku nagradzamy kilkunastu twórców w dziedzinach, jakimi zajmował się Patron. Lista laureatów liczy już ponad trzysta nazwisk. Powołaliśmy Stowarzyszenie im. Witolda Hulewicza. Książką Poezja Rainera Marii Rilkego w tłumaczeniu Witolda Hulewicza inaugurujemy wydawanie książek przez oficynę Ostoja w ramach działalności naszego Stowarzyszenia”.

Książka ukazuje się w ramach projektu, realizowanego na podstawie umowy z Instytutem Książki, który dofinansowano ze środków Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu pochodzących z Funduszu Promocji Kultury.


Patronat medialny nad jubileuszową edycją objęli: Fundacja Niezależny Fundusz Kultury „PolCanArt”, Oddział Warszawski Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich, portal internetowy „Się Myśli” i Czasopismo Kulturalno-Społeczne „Ostoja. Sztuka • Literatura • Społeczeństwo” (Berlin-Warszawa-Wilno).


Anna Juźwiak

Kategorie
Poezje Rilkego Uncategorized

O poezji Rilkego w Domu Literatury

25 XI 2021: O poezji Rilkego w Domu Literatury

Kategorie
Aktualności Uncategorized

Poezje Rilkego

Poezje Rilkego

Stowarzyszenie im. Witolda Hulewicza przygotowuje jubileuszową edycję wyboru poezji Rainera M. Rilkego w tłumaczeniu Witolda Hulewicza.

Publikacja ukaże się z okazji 95. rocznicy śmierci Rilkego i 80. rocznicy zamordowania w Palmirach Witolda Hulewicza. Edycję poprzedzi przedmowa seniora polskich reportażystów, red. Romualda Karasia.

Projekt realizowany ze środków Ministerstwa kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu z Funduszu Promocji Kultury

Kategorie
Uncategorized

2021

Kategorie
Uncategorized

Taniec… pasja i sposób na życie

Taniec...
Bożena Kociołkowska o swojej pasji i sposobie na życie

Bożena Kociołkowska w partii Odetty w Jeziorze łabędzim (towarzyszy jej Zbigniew Strzałkowski w roli Księcia), 1961, Państwowa Opera Warszawska, fot. Archiwum Teatru Wielkiego - Opery Narodowej

„Zadaniem każdego człowieka jest być twórcą własnego życia. Człowiek ma uczynić z niego arcydzieło sztuki”. W cytat z Księgi Rodzaju przytoczony przez Jana Pawła II w liście do twórców wpisuje się droga wielkiej damy polskiego baletu – Bożeny Kociołkowskiej – która całe swoje życie poświęciła sztuce tańca. O swojej pasji i funkcjonowaniu tancerzy w okresie pandemii, założycielka oraz prezes Fundacji na Rzecz Sztuki Tańca mówiła w audycji „Społeczeństwo obywatelskie: reaktywacja”.

 

Taniec to życie. Jest w nim radość i szczęście, jest ból i cierpienie. Artystka, która oddała mu życie, napisała o nim: taniec to język uniwersalny, międzynarodowy. Był wykorzystywany w polityce, religii, przez królów, szlachtę i lud. Istota tańca polega na tym, by wiernie wyrażał i przedstawiał nasze przeżycia duchowe.

 

Lukian z Samosat, żyjący w II w. i przygotowujący młodych ludzi do życia, napisał o tańcu: taniec nie tylko bawi, kształci i uczy, oswajając nas z widokiem pięknych form i roztaczając przed nami świat czarujących dźwięków, łączy harmonijne piękno duchowe i piękno cielesne. W ten sposób rozwija i kształci nasz smak.

 

29 kwietnia, po raz 39., będziemy obchodzili, pod auspicjami UNESCO, Międzynarodowy Dzień Tańca. Niemalże w przeddzień tego wydarzenia zapraszamy do wysłuchania rozmowy z Bożeną Kociołkowską, która w styczniu obchodziła po raz 60. jubileusz swojego debiutu na scenie Opery Narodowej Teatru Wielkiego.

 

Zapraszamy do wysłuchania…

 

 

Kategorie
Uncategorized

Pamięci Pieniężnego

24 II 2021: Zapłonęły znicze na Szlaku Pieniężnego

 

 

W 81. rocznicę śmierci Seweryna Pieniężnego, 24 lutego 2021 roku, odbył się w Olsztynie tradycyjny Szlak Pamięci tego wybitnego działacza polskiego na Warmii, dziennikarza i wydawcy, zamordowanego przez Niemców w KL Hohenbruch.

 

Pierwszy znicz zapłonął o godzinie 10.15 przy pomniku Seweryna Pieniężnego obok Olsztyńskich Zakładów Graficznych, które noszą jego imię. Kolejny zapalono na grobie Seweryna Juniora na cmentarzu komunalnym przy ul. Poprzecznej, gdzie tradycyjnie o godzinie 11.00 przedstawiciele Stowarzyszenia im. Witolda Hulewicza i Związku Oficerów Rezerwy im. Marszałka Józefa Piłsudskiego oddali hołd wszystkim poległym za sprawę polską. Przypomniano dekalog Polaków spod Znaku Rodła – Pięć Prawd oraz uczczono  pomordowanych minutą ciszy.

 

Równo w południe, w bazylice konkatedralnej św. Jakuba sprawowano koncelebrowaną liturgię Mszy św. w intencji Seweryna Pieniężnego, zmarłych z rodzin Pieniężnych i Liszewskich oraz redaktorów, wydawców i drukarzy „Gazety Olsztyńskiej” (1886-1939). Liturgię sprawowali ks. dr Paweł Romański – kapelan Stowarzyszenia Konsolata w Olsztynie i ks. kan. dr Ireneusz St. Bruski z zarządu Stowarzyszenia im. Witolda Hulewicza.

 

Po zakończonej liturgii delegacja przeszła ze światłem pamięci obok dawnych siedzib redakcji i drukarń „Gazety Olsztyńskiej” z lat 1886-1939. Zatrzymano się obok pamiątkowych tablic przy ul. Stanisława Staszica 12 i Stare Miasto 11/16. Na szlaku znalazło się również ważne dla dziejów Polaków w Olsztynie 1. połowy XX stulecia miejsce – odbudowany Dom „Gazety Olsztyńskiej”.

 

Szlak Pamięci Seweryna Pieniężnego A.D. 2021 zakończono na olsztyńskim Podzamczu, gdzie przy Głazie upamiętniającym Seweryna Pieniężnego zapalono ostatni znicz. Dokonała tego Agata Grzegorczyk-Wosiek – po. kierownik Domu „Gazety Olsztyńskiej” wraz z ks. Ireneuszem Bruskim – przedstawicielem organizatora.

Szlak Pamięci Seweryna Pieniężnego to miejsca w Olsztynie związane z życiem i działalnością Seweryna Pieniężnego (1890-1940), który przebiega trasą: OZGraf – Cmentarz Komunalny – Bazylika konkatedralna – kamienice przy  ul. Staszica, Starym Mieście i Targu Rybnym, gdzie mieściły się dawne redakcje i drukarnie „Gazety Olsztyńskiej” – Głaz upamiętniający Seweryna Pieniężnego na Podzamczu. Szlak został utworzony w 2014 roku z inicjatywy ks. dr. Ireneusza St. Bruskiego. W bieżącym roku, w związku z obostrzeniami sanitarnymi, udział w Szlaku był ograniczony do minimum. Organizatorem tegorocznych rocznicowych wydarzeń upamiętniających Seweryna Pieniężnego było Stowarzyszenie im. Witolda Hulewicza wraz ze Związkiem Oficerów Rezerwy im. Marszałka Józefa Piłsudskiego, partnerami zaś: Muzeum Warmii i Mazur – Dom „Gazety Olsztyńskiej”, Olsztyńskie Zakłady Graficzne im. Seweryna Pieniężnego, Parafia Konkatedralna św. Jakuba w Olsztynie i Stowarzyszenie Sympatyków Filatelii Maltańskiej.

 

Eryk P. Kowalczyk

Kategorie
Uncategorized

Palmiry

26 XI 2020: W rocznicę urodzin w Palmirach

 

26 listopada 2020 roku delegacja Stowarzyszenia imienia Witolda Hulewicza, na czele z prezesem Romualdem Karasiem, stawiła się u grobu Witolda Hulewicza w Palmirach.

 

Romuald Karaś i Aleksander Czajkowski-Ładysz, fot. © Ireneusz St. Bruski

 

Modlitwa, złożenie kwiatów i zapalenie znicza, słowo Prezesa i strofy poezji Witolda Hulewicza, które popłynęły w niebo…

 

 

125 lat temu…

 

Dnia 27 listopada 1895 roku, przed urzędnikiem stanu cywilnego w Strzałkowie, stawił się właściciel dóbr szlacheckich, Leon von Hulewicz, wyznania katolickiego, zamieszkały w Kościankach. Powiadomił, że jego żona, Helena von Hulewicz z Kaczkowskich, dnia 26 listopada urodziła syna, któremu dano na imię Witold Grzegorz Andrzej.

 

Ojciec Witolda pochodził z wielkopolskiej linii Hulewiczów. Cztery lata studiował inżynierię. Jednak inżynierem nie został. Kiedy umarła matka, pomagał ojcu w prowadzeniu Kościanek. Helena Kaczkowska, matka Witolda, też była Wielkopolanką. Wcześnie osierocona, czerpała wzory życiowe od nauczycieli szkolnych. Równolegle z pensją uczęszczała do klasy fortepianu w konserwatorium poznańskim. Uczył ją profesor, który jeszcze słuchał gry Chopina. Helena nie została pianistką, bo przeforsowała dłonie. Stało się to zainscenizowaniu zerwania zaręczyn Heleny z jej wielką miłością, Leonem Hulewiczem. Dziewczyna grała wtedy po sześć, siedem godzin dziennie motywy Beethovenowskich sonat, zwłaszcza Sonaty Księżycowej, harmonizującej z nastrojem jej duszy – jak napisała później w pamiętniku. Zrezygnowawszy z kariery pianistki, studiowała śpiew. Po skończeniu osiemnastu lat wyszła za Leona Hulewicza. Osiedli w Kościankach.

 

Mieli siedmioro dzieci: Stanisławę, Jerzego, Bohdana, Antoninę, Wacława, Witolda i Katarzynę. Tylko dwoje najmłodszych dzieci odziedziczyło muzykalność matki. Kasia umarła już w piątym roku życia, więc Witold był matce najbliższym duchowo dzieckiem. Helena uczyła go gry na fortepianie, wszędzie brała ze sobą, dużo z nim rozmawiając.

Ojciec miał najlepszy kontakt z najstarszym synem. Jerzy wciąż rysował, najczęściej konie w ruchu. Wszyscy wierzyli, że zostanie malarzem.

 

 

„Nie powiem, byśmy przez rodziców byli równo traktowani – napisał po latach Wacław, starszy brat Witolda. – Ojciec faworyzował najstarszego syna, który cieszył się też autorytetem wśród młodszego rodzeństwa. Brat najmłodszy […] był beniaminkiem matki. Jako »maminsynek« był przez rodzeństwo mniej lubiany. Na pytanie starszych, »kto to nabroił«, bezpodstawnie i złośliwie odpowiadaliśmy – Witold. Często niesłusznie pomawiany braciszek skarżył się: »Wszystko na mnie«” (Wacław Hulewicz, Czy zawsze wspominać miło?, rękopis pamiętnika w zbiorach Biblioteki Kórnickiej PAN).